นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่มาอีสาน เลือกที่แรกที่จะไปคือไปหาพี่หนิง
พี่หนิง คือพี่เลี้ยงที่เลี้ยงแพรมาตั้งแต่5ขวบ จนถึงเข้าปี1 พี่หนิงก็เหมือนเป็นแม่ของแพรอีกคนเลยก็ว่าได้ รู้ว่าจะไปหาพี่หนิง รู้ว่าอยู่สารคาม รู้ว่าต้องซื้อตั๋วช่องไหนที่หมอชิต นี่คือทั้งหมดที่รู้ 5555
ว่าแล้วก็ขึ้นรถทัวร์ที่หมอชิต รอบ3ทุ่มครึ่ง ถามพี่คนเก็บตั๋วว่าจะถึงประมาณกี่โมงหรอคะ เค้าตอบว่าช่วงนี้น้ำท่วมตอบไม่ได้หรอกน้อง อ่าว พี่ตอบไม่ได้แล้วหนูต้องให้ใครตอบอะ?
อ่ะๆ ตอบไม่ได้ก็ไม่ต้องตอบ พี่หนิงบอกมาว่า ถึงจุดพักรถให้โทรหาพี่หนิง อีกประมาณ2ชั่วโมงจะถึง….โอเค
ในที่สุดก็ถึงจุดพักรถ เราก็สะลึมสลือตื่นมาดูนาฬิกา ตี2 โหเช้าไปมั๊ยเนี่ย ถึงที่พุทไธสง จังหวัดมหาสารคามตอนตี4 ลงรถก็เจอพี่หนิง และครอบครัวมายืนรอรับ

พอมาถึงบ้านพี่หนิงก็เห็นว่ามีศาลายกสูงและมีเปลนอนอยู่ข้างใน คิดในใจว่าวันนี้ขอยึด555 แล้ววันนี้ก็ยึดจริงๆ วันนี้ใช้เวลาครึ่งวันอยู่ในศาลานั้น หยิบไอพอตมาต่อลำโพงรีแพร แล้วก็อยู่ในนั้นแหละ คนเดินผ่านไปผ่านมาก็แวะทัก บ้านพี่หนิงเลี้ยงสัตว์เยอะมาก ทั้งหมา วัว เป็ด ไก่ กบ นกเขา และสุดท้ายชอบมากคือหมูน้อย
เอ่อคนที่นี่น่ารักมาก ไม่มีใครพูดภาษากลางเลย555 ทุกคนว่าวอีสานเม็ดเลย
สายๆพี่หนิงชวนเดินไปดูยายใกล้บ้านทอเสื่อ ไปถึงก็นั่งคุยกับยายแล้วก็ถามยายไปเรื่อยๆว่าวันนึงยายทำได้กี่ผืน ยายบอกว่าก็ประมาณผืน2ผืน ก็เลยถามต่อว่าแล้วยายขายผืนละเท่าไหร่คะ ยายตอบว่า โอ๊ยหนูอันนี้ยายก็ทำไว้ใช้เอง แล้วถ้าใครอยากได้มาขอยาย ยายก็ทอให้ ไม่เอาตังหรอก เอ่อชอบอะ คือเราแค่ทำในสิ่งที่เราอยากทำ เราถนัด แล้วใครอยากได้ก็ให้ไป ฟังแล้วรู้สึกได้ถึงความสุขที่ยายมีเลยอะ

บ่ายๆก็ไปเดินดูทุ่งนา เดินไปเรื่อยๆตามคันนา ช่วงนี้เป็นช่วงที่ข้าวกำลังออกรวงสวยเลย เดินไปถ่ายรูปไป ลมก็พัดไป เสียงต้นข้าวที่กระทบกัน กับเสียงลม มันเป็นเสียงที่ธรรมดา แต่เรายืนฟังอยู่ซักพักเลย พร้อมกับหายใจลึกๆ มีความสุขจัง
ตอนเย็นๆทุกคนแถวนี้ต้องไปตลาดกัน เพราะตลาดของอำเภอนี้จะมีแค่วันพุธเท่านั้น เป็นโชคดีของแพรที่วันนี้คือวันพุธ
พอไปถึงก็เห็นสไลเดอร์เป่าลมอันใหญ่ที่รับรองได้ว่าเด็กในอำเภอนี้ที่อายุต่ำกว่า10ขวบเกือบทุกคนต้องมาเล่น เด็กเยอะมากกกในนั้น เดินไปก็มีเสียงประกาศว่า สไลเดอร์ของเราพิเศษคือมีไดโนเสาร์และก้านกล้วย เอ่ออออฟังแล้วก็คิดในใจว่านี่หรอพิเศษของพี่? พร้อมกับมองหาว่า ตัวไหนคือไดโนเสาร์วะ555 พอฟังอย่างนี้แล้วก็กลับมาคิดนะว่าที่นี่การที่มีแค่ไดโนเสาร์กับก้านกล้วยก็พิเศษแล้ว ทั้งที่ที่กรุงเทพ แทบจะทุกฟู๊ดคอร์ดของโลตัสก็มีถือว่าธรรมดามาก อืม คิดกลับกัน ถ้าเราลองมองเรื่องธรรมดาในทุกวันของเราให้เป็นเรื่องพิเศษหละ ชีวิตในทุกวันของคนกรุงเทพอย่างเราจะมีความสุขขนาดไหน?

วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่มีความสุขกับการที่ไม่ได้ทำอะไรที่หวือหวาเลย เป็นแค่อีกหนึ่งวันธรรมดาที่แสนพิเศษของแพรอีกหนึ่งวัน ที่แค่วันแรกแพรก็เริ่มรับรู้ถึงเสน่ห์ที่น่ารักของที่นี่ บอกตรงๆว่าเริ่มหลงรักอีสานเข้าให้แล้วแหละ

พุธที่ 2 พฤศจิกายน 2554  10.23pm.

ไม่ได้เขียน blog มานานแล้วเหมือนกัน วันนี้ความจริงก็ไม่มีประเด็นนะ แค่ “อยากเขียน”

เขียนไรดี….

อืม… พึ่งจบไปกับงาน BIG (Bangkok International Gift Fair and Bangkok International Houseware Fair 2011) ไปหมาดๆ นี่เป็นการออกงานแสดงสินค้าครั้งแรกเลยของ RE+PAIR บอกตรงๆว่าตื่นเต้นและเห่อมาก 5555

ดีใจนะ มันเหมือนเป็นอีกก้าวเล็กๆ เพราะมานึกย้อนกลับไป เมื่องาน big เดือนเมษา ที่ทำงานกับออฟฟิสเก่า และได้ช่วยออฟฟิสเก่าจัดบูธ ก็แอบพูดกับน้องที่ทำงานด้วยกันว่า ดูนะ เดี๋ยวตุลาเราจะมาออกบูธบ้าง ตอนนั้นก็พูดไปขำๆ แต่ก็แอบหวังเล็กๆ เล็กมาก แต่ใครจะไปรู้ มันจริง

5 เดือนเต็มกับการว่างงานโดยสมัครใจ

ทำให้รู้ว่าอิสรภาพที่แท้จริงคืออะไร แต่ถามว่ามันยากมั๊ย ก็ยากนะ ที่ต้องควบคุมตัวเองให้ทำงาน ให้ขยัน ทั้งที่ไม่มีใครมาบังคับ แต่ก็พยายามคิดว่าทุกวันต้องพยายามทำอะไรให้เดินหน้าไปบ้าง อาจจะเป็นแค่นิดหน่อย แต่ก็ห้ามหยุด

ความสุขที่ได้จากงาน big เหนื่อยมากเลยนะ กับการต้องขนของและจัดบูธคนเดียว 6 วันเต็มๆที่อยู่ตั้งแต่ไบเทคเปิดจนปิด แต่ทุกอย่างย่อมมีข้อดี ในตัวมันเอง งานนี้เหมือนได้มาโชว์ของที่เราคิดเองทำเอง ให้คนที่มาดูเค้าเข้าใจว่าเราคิดเราทำอะไรอยู่ ภูมิใจทุกครั้งที่ได้เล่าถึงความคิดเราให้คนอื่นฟัง ดีใจที่คนเดินมาแล้วบอกว่าชอบในสิ่งที่เราทำ ฟังแล้วมันก็หายเหนื่อย

ทำให้ได้รู้ว่ามีคนเห็นงานเราอยู่นะ มันไม่ใช่เหมือนแต่ก่อนที่ทำเอง ดูเอง อวดแม่ อวดน้อง แต่ตอนนี้เราได้เอาไปอวดใครก็ไม่รู้ที่เราไม่รู้จัก แล้วมันมีคำวิจารณ์กลับมาด้วยว่าชอบไม่ชอบยังไง เอ่อ สนุกแฮะ

ตอนนี้แพรแค่คิดว่าต้องขยัน และทำทุกวันให้มีความสุข

พูดถึงความสุข เมื่อวานนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่มีความสุขมากเลย หลังจากเหนื่อยจากงาน BIG มา คิดว่าขอพักเรื่อง RE+PAIR หนึ่งวันเถอะ…

เมื่อวานนี้ได้นัดกับเพื่อน เพื่อไปแพคของช่วยน้ำท่วม แต่หลายที่ที่มีอาสาสมัครเยอะอยู่แล้ว ทำให้เราก็ได้ช่วยบ้างนิดหน่อย และก็แวะกินไปตามทาง อะไรที่มันอยู่ใกล้ เหมือนไปเรื่อยๆแล้วมีคนไปด้วยอีก 1 คน มีความสุขดีนะ

ทำให้ได้เรียนรู้ว่า บางทีความสุขอาจเกิดขึ้นจากการไม่ได้หวังอะไรมาก เพราะการหวังมันจะทำให้ผิดหวังและทุกข์เปล่าๆ

ชอบอีกเรื่องนึงที่เพื่อนพูด “เรื่องอาหารจานโปรด” คืออาหารจานไหนที่เราชอบกิน แต่ให้เรากินมันทุกวันเราก็เบื่อ มันปรับใช้ได้กับทุกเรื่องเลยนะ อย่างเมื่อวานนี้ ได้ไปในที่ใหม่ๆ เจอคนใหม่ๆ พักเรื่องเก่าๆบ้าง ลองดูสิ มันจะทำให้มีความสุข โดยที่ไม่ต้องไปไหนไกลเลย

ไม่มีเลยแม้แต่ 1 วินาทีที่จะคิดเสียดายกับการลาออกครั้งนี้ ขอขอบคุณหนังสือเล่มนึง ที่พอเราอ่านจบ ก็ทบทวนอยู่ซักพัก และตัดสินใจ

ขอบคุณการลาออกในเวลาที่เหมาะเจาะขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำให้ได้มีโอกาสทำอะไรหลายๆอย่างที่ไม่เคยได้ทำมาตั้งนาน ได้ทำหน้าที่ “เพื่อน” ที่ควรต้องทำ หน้าที่ “ลูก” ทำหน้าที่ “เจ้านาย”ที่โอเคกับหมาทั้ง 4 ตัว ได้มีเวลากลับมามอง ทบทวนตัวเองว่าเราต้องการอะไร

ทั้งหมดที่เขียนมาไม่ได้อยากสนับสนุนให้ทุกคนในโลกนี้ลาออกนะ 555 แค่อยากให้กลับมาคิด และมองดูตัวเองว่าเราทำอะไรอยู่? แล้วชีวิตเราต้องการอะไรบ้าง? แล้วที่เราทำอยู่ มันช่วยให้เราไปถึงเป้าหมายตรงนั้นมั๊ย ถ้าคำตอบคือ “ไม่” อย่าลังเลที่จะตัดสินใจ ไม่มีคำว่าสายไปหรอก แค่อย่า”หลงทาง” แค่นั้นก็พอแล้ว

ชีวิตต่อไปนี้ จะทำงานประจำหรือไม่ทำงานประจำก็ยังไม่มีอะไรที่แน่นอน แต่ที่แน่ๆ ทุกอย่างที่จะทำ จะเป็นสิ่งที่เลือก และคิดมาแล้วว่าจะทำ มันจะเป็นแค่การลองผิดลองถูก หรือเป็นการทุ่มทั้งชีวิตเพื่อจะทำ แต่ทุกอย่างที่ทำเราต้องแน่ใจว่าเราจะได้อะไรจากสิ่งนั้น

ขอบคุณทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิตที่มันได้หล่อหลอมและประมวลผลให้ชีวิตเราออกมาเป็นแบบนี้ ถามว่าเราพอใจมั๊ย มันก็ขึ้นๆลงๆเหมือนกราฟหุ้นนั้นแหละ แต่โดยรวมแล้ว เราพอใจนะ อาจเป็นเพราะแพรเป็นคนไม่เก่ง ตั้งแต่อยู่โรงเรียนก็ไม่เก่ง อยู่มหาลัยก็เกรดไม่ดี จบมาก็งงๆแต่ก็พอจะตบๆมันให้เป็นรูปเป็นร่างได้ เลยภูมิใจในตัวเอง555 กำลังใจเป็นสิ่งสำคัญนะ ถ้าเราไม่เริ่มภูมิใจในตัวเอง แล้วเราจะทำให้คนอื่นภูมิใจได้ยังไง?

ขอให้ทุกคนโชคดี และภูมิใจในตัวเองนะจ๊ะ

มันยากมากในการตัดสินใจในครั้งนี้ เพราะเหมือนเราต้องมองก่อนว่าชีวิตเราจะไปทางไหนกันแน่ แล้วต้องกลับมาดูตัวเองว่า ที่เราทำอยู่ มันอยู่ในเป้าหมายที่เราตั้งใจไว้หรือเปล่า การจะต้องเลือกสิ่งใดสิ่งหนึ่ง โดยที่เราจะต้องไม่กลับมาเสียดายอีก มันยากนะ สำหรับเรา เราใช้วิธีการ”ชั่งน้ำหนักความสำคัญ” ว่าถ้าเลือกแบบนี้ ผลดีหรือผลเสียมีอะไรยังไงบ้าง มันยากมากๆจริงๆ เพราะทุกอย่างต่างมีทั้งผลดีและผลเสียในตัวมันเอง แต่ผลดีเหล่านั้นมันจะมีส่วนช่วยให้เราบรรลุตามเป้าหมายมากน้อยแค่ไหน

เราเชื่อว่าชีวิตคนเราต้องเลือกเองได้ การที่จะทำอะไรเราต้องเลือกแล้วคิดอย่างดีแล้ว แล้วค่อยตัดสินใจทำ และถ้าเราตัดสินใจผิด ให้มาคิดว่าเราควรจะแก้ไขมันยังไง ดีกว่ามานั่งโทษนู้นโทษนี่ว่าคนนู้นคนนี้มาทำให้เราตัดสินใจผิด

สำหรับการตัดสินใจลาออกครั้งนี้ เรามองว่า เราไม่ได้อยากมีอาชีพหลักเป็น”ดีไซน์เนอร์” แต่เราอยากมีอาชีพหลักคือ “ทำธุรกิจ” แล้วมีดีไซน์เนอร์เป็นอาชีพเสริม แต่การที่จะเปลี่ยนสายกระทันหันขนาดนั้น มันดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ แต่เราถือว่าเราโชคดี ที่เรามีพ่อ แม่ มีครอบครัว คุณตาคุณยาย คอยปลูกฝังด้านนี้ตั้งแต่เด็ก ท่านไม่ได้สอนโดยการ”พูดให้ฟัง” แต่สอนโดยการ “ทำให้เห็น” จนทำให้เราได้ซึมซับด้านนี้ไปโดยที่เราไม่รู้ตัว

แต่มันถูกแสดงออกมาให้ตัวเราเองได้รู้เมื่อตอนเริ่มทำร้านกาแฟตาตั้ง การที่พี่น้องได้มานั่งคุยกันเพื่อจะเริ่มสร้างร้านกาแฟนี้ไปด้วยกัน ทำให้เราเริ่มเห็นมุมมองความคิดของพี่น้อง มาแบ่งปันกัน ต่อมาคือการทำโปรดัก และมีแบรนด์ RE+PAIR เป็นของตัวเอง จากการที่ไม่รู้มาก่อนว่าทำของออกมาแล้วจะเริ่มขายอย่างไร มันได้รับความรู้เพิ่มเติมมาเรื่อยๆ จากทั้งคนรอบข้าง คนในครอบครัว และหน่วยงานต่างๆ และสำหรับแบรนด์ RE+PAIR นี้ มันไม่ได้ให้เราแค่ความรู้ หรือรายได้เท่านั้น มันยังได้รับ”ความสุข” ที่เราไม่เคยเข้าใจว่ามันเป็นอย่างไร เมื่อคนเข้ามาแล้วบอกว่าชอบลำโพง ผู้ใหญ่มาดูบอกว่าอยากให้ลูกสาวเป็นแบบนี้บ้าง การที่คนที่เค้าเป็นใครก็ไม่รู้เดินมาบอกว่า สนับสนุนนะ ทำต่อไปอย่าท้อ มีคนมากด Like ในแฟนเพจ ทั้งที่เราไม่รู้จักว่าเค้าเป็นใคร (ยอมรับเลยว่าถ้าได้เข้า facebook ต้องเข้ามาดูจำนวนคนกด like ทุกครั้ง555) สิ่งเหล่านี้มันหาซื้อไม่ได้ด้วยเงิน มันมีความสุขมากๆที่สิ่งเหล่านี้เราสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวของเราเอง แต่คุณยายสอนเสมอว่า การที่เราจะประสบความสำเร็จมันไม่มีทางที่เราจะทำมันได้คนเดียว มันเกิดมาจากหลายๆคน ทุกๆคนที่ผ่านเข้ามาได้ให้ความรู้และสอนเราเสมอ อยู่ที่เราจะหยิบเลือกอะไรเอามาใช้เท่านั้นเอง และต้องอย่าลืมคำที่สำคัญที่สุดคือ “กตัญญู”

และตอนนี้เราได้มีโอกาสใหม่เข้ามาในชีวิต คือเราได้นั่งดูรายการ SME ตีแตกกับครอบครัวที่บ้านเมื่อเดือนที่แล้ว แล้วมีโฆษณาถึงโครงการ KS Young Turk เป็นโครงการอบรมนักลงทุนหน้าใหม่ คือสอนเล่นหุ้นให้กับคนที่ยังไม่เคยมีความรู้ด้านนี้มาก่อน พอดูก็รู้สึกว่า ใช่เลย สิ่งที่เราอยากลอง คืนนั้นก็ได้ส่งใบสมัครไป พอมารู้ว่าคนสมัครทั้งหมดเกือบ 4,000 คน โดยที่รับเพียง 40 คน ก็ตกใจ แต่ก็คิดว่าจะทำให้ดีที่สุด มีการคัดเลือกโดยการสอบข้อเขียนและสอบสัมภาษณ์ เราก็เป็นตัวเราและแสดงให้เค้ารู้ถึงเป้าหมายและความตั้งใจ ในที่สุดผลออกมาเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาคือ “เราติด 1 ใน 40 คน” ดีใจมากๆ แต่ไม่รู้จะไปอธิบายให้ใครฟังแล้วเข้าใจ เพราะถ้าบอกเพื่อนๆ ก็มีแต่คนงงว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ มันยากที่จะให้คนอื่นเข้าใจในเหตุผลในใจของเรา แต่มันจำเป็นไหมที่เราต้องอธิบายถึงเหตุผลที่เราต้องทำอย่างนี้อย่างนั้น ความคิดของเราคิดว่าถ้าเรามั่นใจแล้ว ก็ทำเลย แล้วทำให้ดีที่สุด แล้วถ้าวันหนึ่งมันสามารถแสดงให้คนอื่นเห็นได้เขาก็จะหมดคำถาม นี่เป็นอีกครั้งที่เราไม่ปล่อยโอกาสให้มันผ่านไป ลองย้อนกลับไปในวันนั้น ถ้าเรานั่งดูทีวี แล้วก็หันไปพูดกับครอบครัวว่าน่าสนใจนะ แต่หลังจากนั้นก็ไม่ทำอะไรเลย อีก 1 เดือนต่อมา ก็อาจจะมานั่งคิดว่า รู้งี้สมัครตั้งแต่วันนั้นก็ดี โอกาสดีๆไม่ได้มีผ่านมาบ่อยๆ เราควรทุ่มเทกับทุกอย่างที่เราเลือกจะทำ ทุกอย่างมันไม่มีทางยากเกินไป

ในตอนนี้เรายังไม่รู้ ว่าชีวิตในวันข้างหน้ามันจะออกมาเป็นอย่างไร แต่เราก็จะดำเนินชีวิตแบบรอบคอบ คิดให้ดี และเมื่อมั่นใจว่าคิดดีแล้ว อย่ากลัวที่จะต้องเสีย ต้องลุยมันให้ถึงที่สุด!

ขอขอบคุณทุกโอกาสที่ผ่านเข้ามา ขอบคุณพ่อกับแม่ ที่สอนแพรมาอย่างดีที่สุด ขอบคุณพิมที่เป็นคนที่สามารถแชร์กันได้ทุกอย่าง ทั้งเรื่องดีและไม่ดี ขอบคุณทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ขอบคุณพี่หมอน พี่แพรว พี่ก้อยที่คอยช่วยเรื่อง RE+PAIR มาตลอด ขอบคุณตาน้อย สำหรับข่าวสารความรู้ทุกอย่าง ขอบคุณ k bank ที่เลือกแพร  ขอบคุณพี่เต้ยสำหรับหนังสือ “การลาออกครั้งสุดท้าย” ที่มันทำให้แพรรอบคอบขึ้นในการใช้ชีวิตค่ะ สุดท้ายขอขอบคุณทุกคนที่มากด like RE+PAIR ด้วยค่ะ มันเป็นกำลังใจให้แพรจริงๆ

อยู่ดีๆคำว่า”ใช้ชีวิตคุ้ม” มันก็แว่วเข้ามาในหู มันทำให้เรานั่งคิดไปทั้งวันเลยวันนี้ ว่าคำว่าใช้ชีวิตให้คุ้ม มันวัดกันยังไง? การที่คนเราเจอประสบการณ์ หรือผ่านปัญหาอะไรมาเยอะๆหรอ? อย่างนี้คนที่ผ่านการติดหนี้ พ่อแม่เสียชีวิต พึ่งเลิกยาเสพติดได้ คือคนที่ใช้ชีวิตคุ้มหรอ? มาคิดดูแล้วก็ไม่น่าใช่นะ มันดูจะหดหู่ไปยังไงไม่รู้ หรือต้องเป็นคนที่ประสบความสำเร็จในชีวิต ก็อย่าง บิล เกต ให้อัพเดดหน่อยก็ มาร์ค ซัคเคอร์เบิร์ก หรือเมดอินไทยแลนด์ก็พี่เบิร์ด มันก็ดูจะไกลตัวไปนะ ถ้าในชีวิตนี้เราอยากจะเป็นคนนึงที่ใช้ชีวิตให้คุ้ม คงจะยากที่จะให้เป็นเหมือนคนดังขนาดนั้น หรือจะหมายถึงการได้ไปเที่ยว ที่ไกลๆ หรือใช้เงินที่เก็บมาไปกับความสุขต่างๆ คิดวนไปวนมาเหมือนคนโรคจิตหน่อยๆ 555

การใช้ชีวิตให้คุ้มในมุมมองของเรา คงสรุปง่ายๆว่ามันอยู่ที่ใจ ว่าเราพอใจในสิ่งที่เราเป็น เรามีหรือเปล่า ถ้าเราพอใจกับชีวิตทุกวัน แล้วทำวันนี้เหมือนเป็นวันสุดท้ายของเรา มีความสุขในทุกๆวันที่เรามี ทำให้คนที่เรารักมีความสุขได้ แค่นี้เราว่า “ชีวิตนี้ก็คุ้มแล้ว”

ก็ขอให้ทุกคนใช้ชีวิตให้คุ้มนะ

เฮ้ย เราเปิดตาตั้งมาปีนึงแล้วหรอวะ?

เลยกลับมาคิดว่า แล้วปีนึงที่ผ่านมามีอะไรผ่านเข้ามาในชีวิตเรามั้ง เลยคิดอยากจะเขียนไดอารี่ขึ้นมา เพื่อเวลาผ่านไปจะได้กลับมาอ่านได้ว่าปีนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง เริ่มกันเลย (เขียนสดทั้งหมด งงๆบ้างก็อย่าว่ากัน ไม่เขียนนานมากละ 5555)

เริ่มต้นปีด้วยการกำเนิดของร้านกาแฟตาตั้ง วันที่ 5 มกราคม 2553 เป็นการรวมตัวของพี่น้องทั้งหมด8คน แค่หุ้นส่วนก็เต็มร้านละ 5555

กลางเดือนมกรา รับปริญญา ก็เป็นอะไรที่น่าตื่นเต้น ได้เจอเพื่อน และเป็นการย้ายถิ่นฐานจากเชียงใหม่กลับกรุงเทพแบบถาวร ค่อนข้างน่าเศร้า 5555

ต่อด้วยเดือนกุมภา ก็เป็นการเริ่มต้นชีวิตการทำงานครั้งแรกในชีวิต ค่อนข้างตื่นเต้นมาก แล้วเราก็ทำมันได้ไม่ดีเท่าไหร่ ในที่สุดก็ต้องบ๊ายบาย แต่ที่นี่ก็ทำให้เราได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง และได้รู้จักเพื่อนร่วมงานที่น่ารักหลายๆคน พี่เน็ต พี่เติ้ล พี่อาร์ต และพี่ดาวขอบคุณมากค่ะ

ช่วงเกือบกลางปีก็มีโอกาสได้ไปสมัครรายการ coffee master เพราะกำลังเห่อกับการทำกาแฟเอามากๆ เป็นครั้งแรกที่ได้พูด ได้ตอบคำถามอะไรที่ดูมีสาระ 5555 ทำให้ผ่านเข้ารอบ 32 คนสุดท้ายซะด้วย ว้าวๆ และทำให้ได้รู้จักเพื่อนใหม่อีกคน “เคน”

ช่วงประมาณกลางปีก็มีโทรศัพท์เข้ามาจากพี่ท๊อป ว่าสนใจเอานาฬิกาไปขายที่ร้าน พี่ท๊อปกำลังจะเปิดร้านขายของเกี่ยวกับ eco product ซึ่งตอนนั้นก็ยังงงๆ ว่าใคร อะไร ยังไง จนได้นัดเจอเอาของเข้าไปให้ดูแล้วได้คุยกันเลยได้รู้จักว่าพี่ท๊อปคือใคร แล้วร้าน ECO SHOP มีแนวคิดยังไง นั้นคือจุดเริ่มต้นของ RE+PAIR ซึ่งต้องขอขอบคุณพี่ท๊อป และ พี่จ๋าอีกครั้งค่ะ ที่ให้โอกาสดีๆ มันดีมากจริงๆค่ะ

ต่อมาก็ได้ส่งงาน thesis ตัวเองเข้าร่วมโครงการปล่อยแสงของ TCDC แล้วก็ได้คัดเลือกให้ร่วมแสดงในงานปล่อยแสงครั้งที่ 6 ที่เอ็มโพเรี่ยมชั้น6 (TCDC) ตอนนั้นไปแบบไม่ได้หวังอะไรเลย คิดแค่ว่า อยากให้คนนอกเค้าได้เห็นงานเราบ้าง ไม่ใช่แค่คนในคณะ แต่พอได้ไป มันเกินคาด มีคนสนใจเยอะแล้วมันยังจะได้ไปต่อ ได้เข้าร่วมโครงการต่อยอดสินค้าให้ขายได้จริง ได้ลงหนังสือ A DAY เป็นเล่มแรก! ตื่นเต้นมากก และก็มีรายการทีวี หนังสืออื่นๆต่อมาเรื่อยๆ จากนาฬิกา มันก็ถูกพัฒนามาเป็น สายห้อยมือถือ โคมไฟ และ “ลำโพงไอพอต” จากงานที่ไม่เคยมีคนรู้จัก ถ้าวางมันไว้ที่บ้าน ตอนนี้มันก็คงยังวางอยู่ที่เดิม ขอขอบคุณอะไรก็ไม่รู้ที่ทำให้เรากล้าที่จะลองส่งงานไปร่วมแสดง ขอขอบคุณ TCDC ค่ะ ที่เป็นอีกจุดเริ่มต้นที่ทำให้ชีวิตแพรค่อนข้างเปลี่ยน และได้ค้นพบตัวเองว่าชอบที่จะทำอะไร มีความสุขกับอะไร ขอขอบคุณพี่อ้อ พี่เข็ม TCDC ที่ให้โอกาส ขอขอบคุณอุ้มแมวผู้ตั้งชื่อ RE+PAIR ในวันที่ต้องรีบส่งของให้ eco shop ขอบคุณแพรใหญ่ที่ช่วยจัด display ในงานปล่อยแสง ทำให้บูธรีแพรออกมาสวยมากๆ แพรชอบมันมากๆ ขอบคุณจริงๆ ที่สำคัญที่สุด ขอขอบคุณคนในครอบครัวนิลธรรมชาติที่ให้กำลังใจมาตลอด เพราะตอนแรกที่เริ่มคุ้ยขยะ ไปร้านของเก่า เอามาเริ่มต่อเป็นโคมไฟ ทำนู้นทำนี่ คนรอบข้างเริ่มไม่เข้าใจว่าแพรทำอะไรอยู่ แต่แพรยังมีครอบครัวที่เข้าใจ และมั่นใจในสิ่งที่แพรเลือกจะทำ ขอบคุณกำลังใจที่มีค่ามากๆในเวลานั้นค่ะ

ในงานปล่อยแสงมีการคัดเลือก ผลงาน4ชิ้นเพื่อนำมาทำเป็น workshop ให้คนได้เข้ามาร่วมทำ ซึ่งแพรได้เป็น 1 ในนั้น การ workshop ครั้งแรกในชีวิตก็เกิดขึ้น มีคนมาร่วม workshop มากกว่าที่คิดไว้ เหนื่อยมากๆ แต่รู้สึกดีมากๆเช่นกัน ขอบคุณพิม แอนและพีชที่ร่วมเหนื่อยไปด้วยกัน

ออกทีวีสดครั้งแรก “รายการแจ๋ว” เป็นอีกที่ที่ทำให้คนรู้จักแพร และเป็นครั้งแรกที่มีคนโทรศัพท์เข้ามา 79 สายใน1 วัน!

ปลายปี ได้มีโอกาสออกงานของของ re+pair ครั้งแรกที่งาน สยามละลานตาครั้งที่ 3 ตื่นเต้นมากๆในครั้งนั้นเป็นการวางขายลำโพงไอพอตครั้งแรก ก่อนที่จะขายมีคำถามในหัวเต็มไปหมด ว่าเค้าจะชอบมั๊ย คนจะซื้อหรอ แพงไปรึป่าว หรือถูกไปมั๊ย ทุกอย่างใหม่ไปหมด ขอบคุณสยามละลานตา และขอบคุณพ่อ แม่ พิม และพราว ที่ไปช่วยกันทำให้งานนี้ผ่านไปได้ด้วยดี และก็มีงานสยามละลานตา4อีกครั้ง ครั้งนี้เตรียมตัวไปอย่างดี และทำเลที่ดีขึ้น ทำให้ผลตอบรับดีขึ้น และยังได้รู้จักเพื่อนบ้านที่น่ารักอีกหลายๆคนค่ะ

RE+PAIR ได้วางขายในที่ที่เราอยากให้มันไปอาศัยอยู่ คือ TCDC shop , ECO SHOP , Hallo Nimman@chiangmai , CICADA @huahin , ร้านมิตรไทย @ปาย ขอบคุณพี่อ้อ พี่ท๊อป พี่ตึ๋ง พี่ก๋ำและพี่กนค่ะ

1 ปีผ่านไป ชีวิตก็โตขึ้น ปีนี้เป็นปีแรกที่เป็นการเริ่มต้นใช้ชีวิตการทำงาน มีโอกาสดีๆผ่านมาเยอะ ขอขอบคุณทุกโอกาส และขอบคุณตัวเองที่ไม่ปล่อยให้มันผ่านไป ขอบคุณครอบครัวสำหรับกำลังใจที่ดีเยี่ยม ขอขอบคุณเพื่อนใหม่ทุกๆคนที่แพรรู้จัก ขอบคุณทุกๆอย่างที่ผ่านมาทั้งดีและไม่ดี มันช่วยทำให้แพรโตขึ้น มองอะไรได้กว้างขึ้น แล้วจะรอดูตัวเองในปีนี้ที่จะผ่านเข้ามา… to be continue…

14-19 September 2010 “Stylish Scraps” @ Siam Discovery

เส้นทางเศรษฐีมติชน: ฉบับที่260 ปักษ์แรกเดือนกันยายน 2553

RE+PAIR คุ้ยขยะมาใส่ดีไซน์ ขายได้ กำไรคุ้ม

“ตอนนี้เพิ่งเริ่มต้น ผลิตภัณฑ์ที่ขายได้จริงมีแค่ตัวเดียวยังพอมีเงินเข้ามาบ้าง เชื่อว่าอาชีพนี้ เลี้ยงตัวได้ ถ้าทำจริงจัง และหากในอนาคต เรามีสินค้าขายได้จริงหลายตัว น่าจะมีรายได้มากขึ้น กำไรที่ได้ต่อชิ้นถือว่าคุ้มกับค่าความคิด เพราะต้นทุนวัสดุนั้นไม่มากมายอะไรเลย”

กรีน ดีไซน์ คือ การออกแบบชิ้นงานมุ่งเน้นการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ที่สามารถสร้างความแตกต่างให้ผลิตภัณฑ์ชนิดเดียวกันได้อย่างน่าสนใจ ส่วนใหญ่มีการนำเอาสิ่งของเหลือใช้ อย่าง เศษกระดาษ เศษเหล็ก เศษพลาสติค มาเพิ่มมูลค่าด้วยการออกแบบพร้อมใส่ความคิดสร้างสรรค์ กระทั่งทำให้เกิดผลิตภัณฑ์มีเอกลักษณ์โดดเด่นเฉพาะตัว

RE+PAIR (รี+แพร์) คือชื่อแบรนด์ของผลิตภัณฑ์ ซึ่งมีแนวคิดนำเศษวัสดุเหลือใช้ อย่าง ที่จับฝาขวดน้ำดื่ม โซ่จักรยานยนต์ กล่องนม ถุงหิ้วพลาสติค ตะกร้อลวกก๋วยเตี๋ยว อะไหล่รถเบนซ์ ฯลฯ มาดัดแปลงเป็นส่วนประกอบสำคัญของนาฬิกาข้อมือ โคมไฟตั้งโต๊ะ สายคล้องมือถือ หรือแม้กระทั่งลำโพงไอ-พอด สินค้าสุดฮิปของคนยุคนี้

เจ้าของผลิตภัณฑ์ แนวกรีน ดีไซน์ ภายใต้แบรนด์ RE+PAIR ที่จะแนะนำให้รู้จักในครั้งนี้ มีเจ้าของความคิด เป็นสาวน้อยร่างเล็ก บุคลิกร่าเริงสดใส วัยเพียง 23 ปีเศษ ซึ่งกรุณาสละเวลามาให้ข้อมูลน่าสนใจในหลายแง่มุม

Thesis ก่อนจบ

จุดเริ่มอาชีพเสริม
คุณฉัตรพร นิลธรรมชาติ ที่อยากให้เรียกแบบกันเองว่า คุณแพร์ เดินทางมายังจุดนัดหมายตรงตามเวลา ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เริ่มต้นด้วยการแนะนำตัวว่า พื้นเพเป็นคนกรุงเทพฯ จบการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ปัจจุบันเป็นฟรีแลนซ์ รับงานเกี่ยวกับกราฟิกดีไซน์ ตามที่ร่ำเรียนมา และมีอาชีพเสริมเป็นเจ้าของสินค้าภายใต้แบรนด์ RE+PAIR โดยผลงานของเธอนั้นมีวางขายอยู่ที่ร้านอีโค่ ช็อป บาย ท็อป พิพัฒน์ ซึ่งตั้งอยู่ที่ ชั้น 1 ดิจิตอล เกทเวย์ สยามสแควร์

สำหรับจุดเริ่มของอาชีพเสริมสุดเท่ของเธอนั้น เริ่มต้นจากก่อนที่จะจบการศึกษาในระดับปริญญาตรี ทางคณะกำหนดให้นักศึกษาทุกคนต้องทำงานส่ง 1 ชิ้น หรือที่มักเรียกติดปากกันทั่วไปว่า “ต้องทำ Thesis ส่งก่อนจบ” ซึ่งตัวคุณแพรเอง ตัดสินใจเลือกที่จะทำงานศิลปะที่เกี่ยวข้องกับนาฬิกาข้อมือ ด้วยความเป็นคนชื่นชอบเฟอร์นิเจอร์ประดับกายประเภทนี้เป็นทุนเดิม แต่ยังไม่ทราบว่าจะทำยังไงให้แปลกกว่าคนอื่น

“พอสรุปกับตัวเองได้ว่าจะทำชิ้นงานเกี่ยวกับการรีไซเคิล ตอนแรกคิดถึงพลาสติครีไซเคิล แต่มันต้องหล่อบล็อค คิดว่ายุ่งยาก เลยหันมาคิดทำจากของรอบตัว อย่างพวกขยะที่คนทั่วไปไม่เห็นค่าหรือของธรรมดา แต่ถ้าเอามาทำให้อยู่บนข้อมือได้ มันน่าจะเวิร์ก” คุณแพร์ ย้อนความทรงจำ ก่อนเล่าต่อด้วยน้ำเสียงหม่นลงว่า

“อาจารย์บอกว่าหัวข้อสนุก แต่ยังกังวลว่าจะทำได้จริงหรือเปล่า ซึ่งแพร์ยืนยันจะทำ พอนำไปส่ง อาจารย์ไม่ให้ผ่านและบอกให้ไปดร็อป จนต้องจบปริญญาตรีตอน 4 ปีครึ่ง”

คุณแพร์ เล่าต่อด้วยว่า สาเหตุที่ผลงานแรกยังไม่เข้าตาอาจารย์นั้น เธอยอมรับว่าคิดน้อยเกินไป ยังไม่มีการใส่แนวคิดด้านการออกแบบลงไปเลย แค่นำยางในรถจักรยานยนต์มาตัดแล้วนำมาใส่เป็นสายนาฬิกาข้อมือเท่านั้นเอง

“ช่วงที่ต้องกลับมาทำชิ้นงานใหม่ เครียดมาก เพราะอาจารย์ไม่ชอบ แต่ยังดื้อจะทำต่อ จึงต้องมองหาวัสดุอื่นๆ เพิ่ม ต้องลงไปคุ้ยขยะมากขึ้น ดูว่าเขาทิ้งอะไรกัน แต่แค่นั้นยังไม่พอ ต้องคิดต่อว่า ถ้าเลือกใช้วัสดุนั้นแล้ว ในอนาคตจะเป็นของหายากหรือหาง่าย ในกรณีถ้าผลิตนาฬิกาข้อมือที่มีเศษขยะนั้นเป็นส่วนประกอบ แล้วจะหาขยะชนิดนั้นได้มากพอมั้ย สรุปคือต้องไม่เลือกใช้ขยะที่หายาก ซึ่งคนไม่ค่อยทิ้งกัน” คุณแพร์ อธิบายเหตุผลเมื่อครั้งนั้น

กระทั่งวันหนึ่งไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยว เห็นน้ำดื่มแบบขวดแก้ว ที่มีฝาอะลูมิเนียมปิดไว้ พอเปิดขวดแล้ว ฝานั้นกลายเป็นขยะทันที ทั้งที่ยังใหม่อยู่ จึงหยิบขึ้นมาพิจารณา เพราะคิดว่าน่าสนใจ กระทั่งนำกลับบ้าน ไปทดลองทำอยู่หลายแบบ นำมาตัดมาต่อกัน จนได้สายนาฬิการูปทรงแปลกตาสวยงามดี

วางขายในห้าง
คนชอบแต่ไม่ซื้อ
และด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจที่ต้องทำให้ได้ สุดท้ายคุณแพร์สามารถผลิตนาฬิกาข้อมือเรือนเท่ ที่มีสายรัดทำจากห่วงพลาสติคซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของฝาปิดขวดน้ำดื่มแบบแก้ว แต่เพื่อความสวยงามเพิ่มขึ้น เธอจึงนำฟิวส์ปลั๊กไฟที่ใช้งานไม่ได้แล้วมาเสริม และถ้าจะทำให้ใช้ได้จริงในชีวิตประจำวัน ก็ต้องนำยางยืดมารองไว้ เพื่อไม่ให้เศษพลาสติคและฟิวส์ไปสัมผัสโดยตรงกับผิวหนังบริเวณข้อมือของผู้สวมใส่

“งานที่ส่งครั้งใหม่นี้ อาจารย์พอใจ และให้จบการศึกษาได้ แต่ให้ทำเพิ่มอีก 2 เรือน เลยเลือกใช้โซ่จักรยานยนต์และเหล็กฟุตมาทำสายเรือนที่สอง ส่วนเรือนที่สาม นำกล่องนมมาตัดเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วต่อกันเป็นสายนาฬิกา” คุณแพร์ เล่าก่อนยิ้มกว้าง

แม้ช่วงแรกของการทำ Thesis ของเธอครั้งนี้ จะเริ่มต้นได้ไม่ดีนัก แต่สุดท้ายผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ตัวคุณแพร์เองก็มีความมั่นใจในผลงานมากขึ้น จึงลองส่งนาฬิกาทั้ง 3 เรือน เข้ารับการคัดเลือกจากศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ (TCDC) จนเข้ารอบ 150 รายที่ได้ร่วมแสดงผลงานในงาน “ปล่อยแสง” ครั้งที่ 6 และล่าสุดยังเข้ารอบเป็น 1 ใน 24 ผลงานที่ได้รับการต่อยอดพัฒนาเป็นผลิตภัณฑ์ที่สามารถนำไปวางขายภายในร้านค้าของ TCDC

เมื่อค้นพบตัวเองแล้วอยากทำงานด้านรีไซเคิล คุณแพร์จึงใช้อินเตอร์เน็ตเป็นสื่อเพื่อขอสมัครเข้าทำงานกับทางศูนย์สร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์เพื่อสิ่งแวดล้อม ของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ซึ่งมี ผศ.ดร.สิงห์ อินทรชูโต ดูแลรับผิดชอบอยู่ แต่เนื่องจากทางศูนย์ดังกล่าวยังไม่มีนโยบายรับคนเข้าทำงาน เธอจึงได้รับคำแนะนำจากทางเจ้าหน้าที่ของศูนย์ท่านหนึ่งให้นำนาฬิกาที่ทำออกมา ไปฝากวางขายที่ร้าน อีโค่ ช็อป บาย ท็อป พิพัฒน์

“ตอนนั้นนำนาฬิกาทั้ง 3 แบบไปให้ทางร้านเลือกไปวาง เขาเลือกเรือนที่สายทำจากกล่องนม โดยสั่งให้ทำเพิ่มขึ้นมาอีก 3 เรือน โดยตั้งราคาขายอยู่ที่ 1,200 บาท” คุณแพร์ เล่า

นึกสงสัยปนตื่นเต้นไปด้วย จึงรีบถามสวนไปทันทีว่าแล้วขายได้บ้างมั้ย คุณแพร์ถึงกับหัวเราะร่วน ก่อนบอกว่า มีแต่คนชมคนชอบ แต่ไม่มีใครซื้อ จึงต้องกลับมาคิดแก้ไขใหม่ ว่าเขาไม่ซื้อเพราะอะไร

สายคล้องมือถือจากถุงพลาสติค

ถึงจะไม่ประสบความสำเร็จในด้านยอดขายกับผลงานชิ้นแรกที่นำไปวางตลาด แต่คุณแพร์ก็ไม่ล้มเลิกความตั้งใจ ยามใดที่เธอมีเวลาว่าง เป็นต้องลองไปคุ้ยเขี่ยขยะ เพื่อหาแรงบันดาลใจมาสร้างสรรค์งานใหม่ๆ ซึ่งล่าสุดได้ข้อสังเกตว่า ถุงหิ้วพลาสติคที่ได้มาจากห้างต่างๆ นั้น น่าจะนำมาทำอะไรสักอย่างมากกว่าใส่ของกลับมาบ้านแล้วก็ทิ้ง

“ถุงหิ้วที่ได้มาจากตามห้าง อายุใช้งานมันสั้นเกินไป แค่ใส่ของกลับมาบ้านแล้วยังใหม่อยู่เลย ไม่สกปรกเท่าไหร่ เลยลองเอามาตัดเป็นเส้น แม้จะเป็นเส้นบางๆ แต่แน่นดึงแล้วไม่ขาด เลยคิดว่าน่าจะทำเป็นสายอะไรได้ จึงลองทำเป็นสายคล้องโทรศัพท์มือถือ ทั้งแบบคล้องข้อมือและห้อยคอ ไปวางขายที่อีโค่ ช็อปฯ อีก คราวนี้ผลตอบรับดีกว่า อาจเป็นเพราะราคาขายตั้งไว้ที่ร้อยกว่าบาท จึงขายได้ง่ายกว่านาฬิกาข้อมือ” คุณแพร์ บอกอย่างนั้น

ถามไถ่ถึงที่มาของชื่อแบรนด์ เจ้าของเรื่องราวครั้งนี้ ยิ้มสดใส ก่อนอธิบาย คำว่า RE (รี) มาจากคำว่า Recycle (รีไซเคิล) หรือ Reused (รียูสด์) คือการนำกลับมาใช้ใหม่ แล้วมาบวกกับคำว่า Pair (แพร์) ซึ่งเป็นชื่อเล่นของเธอ บ่งบอกความเป็นตัวเธอและความคิดของเธอนั่นเอง

เมื่อถามว่ากว่าจะมาถึงวันนี้ งานที่ทำด้วยใจรักต้องเจอกับแรงเสียดทานมามากน้อยแค่ไหน คุณแพร์ยิ้มน้อยๆ ก่อนระบายความในใจให้ฟังว่า ช่วงที่อาจารย์ให้ไปดร็อปเพราะผลงานไม่ผ่านนั้น ยอมรับว่าเครียดมาก พยายามถามตัวเองตลอดว่าเรามาถูกทางมั้ย พอเรียนจบอยากทำงานเกี่ยวกับขยะก็ไม่มีที่ไหนจ้าง ครั้นคิดผลิตภัณฑ์ออกมาวางขาย รายได้ไม่มีต่อเนื่อง บางทีผู้ใหญ่ไม่เข้าใจว่าเราทำอะไรอยู่ แต่ตัวเธอถือว่ายังโชคดีที่ครอบครัวให้การสนับสนุน

“ตอนนี้เพิ่งเริ่มต้น ผลิตภัณฑ์ที่ขายได้จริงมีแค่ตัวเดียวยังพอมีเงินเข้ามาบ้าง เชื่อว่าอาชีพนี้ เลี้ยงตัวได้ ถ้าทำจริงจัง และหากในอนาคต เรามีสินค้าขายได้จริงหลายตัว น่าจะมีรายได้มากขึ้น กำไรที่ได้ต่อชิ้นถือว่าคุ้มกับค่าความคิด เพราะต้นทุนวัสดุนั้นไม่มากมายอะไรเลย” คุณแพร์ ว่าให้ฟัง

ก่อนจากกันไป สาวน้อยวัยสดใสมากไอเดียท่านนี้ มีแง่คิดฝากไว้สำหรับท่านใดที่กำลังเจอปัญหาอุปสรรคต่อต้านงานที่ตัวเองรักว่า หากชอบงานนั้นจริงๆ อย่าไปกลัวที่จะทำต่อ ถ้าตั้งใจจริงสักวันต้องมีคนเห็น การที่จะทำอะไรแปลกกว่าคนอื่นนั้นมันมีทั้งข้อดีและข้อเสีย แต่อย่าเอาข้อไม่ดีมาทำให้ท้อ ต้องสู้จนเจอทางออก พอถึงวันนี้ เริ่มมีคนเห็น คนชอบงานของเรา เราก็จะภูมิใจ ซึ่งความภูมิใจนี้ไม่จำเป็นต้องวัดกันที่ตัวเงินเสมอไป

RE+PAIR ผลงานของคุณแพร์ “ฉัตรพร นิลธรรมชาติ” เป็น 1 ใน 24 ผลงานจากงานปล่อยแสง ครั้งที่ 6 ที่ได้รับการคัดเลือกให้มีการต่อยอดพัฒนาผลิตภัณฑ์ โดยในราวปลายปีนี้ จะนำไปวางขายในช็อปของ ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ หรือ TCDC ซึ่งตั้งอยู่บริเวณชั้น 6 ช็อปปิ้ง คอมเพล็กซ์ บนห้างสรรพสินค้า ดิ เอ็มโพเรียม ถนนสุขุมวิท

ระหว่างที่มีการหารือกับทางผู้เชี่ยวชาญของ TCDC อยู่นี้ คุณแพร์จึงพยายามดึงความคิดสร้างสรรค์ของเธอออกมาใช้อย่างเต็มที่และต่อเนื่อง กระทั่งได้สองชิ้นงานที่ถึงแม้อาจจะ “สอบไม่ผ่าน” ถึงขั้นได้ไปวางขายในช็อปดังกล่าว แต่เธอเชื่อว่าอาจถูกใจใครหลายคนจนอยากมีไว้ในครอบครองบ้าง

โคมไฟตั้งโต๊ะ
ตัวโคมทำมาจากตะกร้อลวกก๋วยเตี๋ยว ส่วนฐานตั้งนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอะไหล่รถเบนซ์ ซึ่งสองวัสดุหลักดังว่ามานี้ ดูเหมือนจะไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย แต่เจ้าของไอเดียก็เอามาเกี่ยวกันจนได้ สอบถามราคาขาย คุณแพร์ส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนบอก ทำเก็บไว้ใช้เอง

ลำโพง “ไอพอด”
ที่ตัวกล่องลำโพง ทำมาจากแกลลอนนมเหลือทิ้งจากบ้านของเธอเอง โดยเจ้าของไอเดียบอกว่า เห็นรูปทรงมันสวยดี เลยลองใช้คัตเตอร์เจาะแล้วใส่ลำโพงเข้าไป ได้ไว้ใช้งานจริง จึงยังไม่คิดตั้งราคาไว้

แม้จะยังไม่ทำผลิตภัณฑ์ออกมารอลูกค้าเข้ามาซื้อหา แต่ถ้าใครอยากได้ข้าวของเครื่องใช้รูปแบบไม่จำเจ แนวกรีน ดีไซน์ สไตล์ RE+PAIR แล้วล่ะก็ คุณแพร์สามารถรับทำให้ตามความต้องการของลูกค้าแต่ละท่าน ติดต่อสอบถามรายละเอียดไปได้ที่ โทรศัพท์ (086) 500-7831 อี-เมล repairproduct@gmail.com หรือ www.facebook.com /repairproduct

ที่มา : http://info.matichon.co.th/rich/rich.php?srctag=07016010953&srcday&search=no

RE+PAIR ลง A DAY ฉบับเดือน กรกฎาคม 2553 เล่มที่ 119