diary portfolio designer photographer chatporn ninthummachart
เมื่อจบโปรเจคที่จมกับกองขยะมา1 ปี ก็ขอไปสูดอากาศบริสุทธิ์กันที่เชียงราย หลายคนถามว่าทำไมต้องเชียงราย ก็ตอบได้คำเดียวว่ามันมีที่พักฟรี คือไปอยู่บ้านน้าจุ๊บ(น้องแม่)ซึ่งมีคุณปู่เฝ้าบ้านให้อยู่ สบายจริงๆบ้านก็น่ารักมากๆ เราจะประมวลภาพเหตุการณ์คร่าวๆมาให้ดู 5555 โปรแกรมหลักๆที่ไปก็คือ แม่สาย+พม่าเล็กน้อย ขี่ช้างบ้านกะเหรี่ยงรวมมิตร แล้วที่เหลือก็แล้วแต่เวรแต่กรรม…
รูปสุดท้ายเป็นช้างหรือหมู…
ps. ทำไมไปแม่สายทีไรต้องโดนหลอกซื้อไพ่ทุกที ไม่รู้จักจำ…
ภาพทั้งหมดนี้โดย canon G7 อันใหม่สุดเห่อเจ้าาา
ได้รับความรู้สึกการเป็นนักศึกษาจบใหม่ก็วันนี้แหละ หลังจากจบไปสดๆร้อนๆเมื่อวานนี้
โครงการออกแบบสายนาฬิกาข้อมือจากวัสดุรีไซเคิล ความจริงน่าจะใช้คำว่า reuse มากกว่าเพราะมันไม่ได้ผ่านการแปรรูปนะ เมื่อวานพรีเซนก็ผ่านไปด้วยดี อาจารแม้วขอซื้อไปเรือนนึงก็ดีใจ 555
บ๊ายบายกองขยะที่รัก หลังจากอยู่กับมันมาเกือบปี แต่อยู่ไปอยู่มาก็เริ่มจะหลงรักมันนะ เริ่มมีความคิดอยากทำงานกับ ดร.สิงห์ 5555
ps. โชว์เปิ่นเขียนคำว่าไดเมนชั่นผิด 5555
ออกแบบโปสเตอร์งานให้พิม เป็นงานน้อง แต่มันส่งให้พี่มันทำ แล้วเค้าก็ไม่เลือก เฮ้ออออ ไหนๆก็ไหนๆ ฝากพรีเซนด้วยแล้วกัน น้องเราแสดงด้วย…
แบบบัตร ก็ไม่เลือกอยู่ดี 5555 จบไปทำไรกินดีวะเนี่ยยยย -_-’
ช่วงนี้เปิดเน็ตทีไรก็เข้าเว็บบอร์ดขายหมาไปด้วย
เพราะหลังจากพี่โก้ตาย ก็จะหาหมามาเฝ้าบ้าน แม่อยากได้ตัวใหญ่ๆเลี้ยงนอกบ้าน เราก็คิดถึงลาบาดอ เซนเบอนาด และบลูเทอเรีย ซึ่งแม่เคยอยากเลี้ยง ก็คอยดูไปหาไปเรื่อยๆไม่ได้รีบอะไร
จนมาวันนี้ตอนเช้าไปเจอขายลูกชเนาเซอร์สีขาว ความเป็น ชเนาว์เซอร์ฟีเว่อ ก็พุ่งขึ้นมาอย่างแรงงง โทรไปถามเค้าก็ได้คำตอบว่าเค้าอยู่เชียงใหม่ เราก็ไปเลยในตอนเที่ยงของวันนี้ที่สันกำแพง แต่เค้าบอกว่าตัวเล็กยังไม่ลืมตาเลย พึ่งเกิดได้10วันอยู่อีกบ้านนึง ถ้าจะมาก็ได้ดูพ่อเค้า กับพี่ชายเค้าคอกก่อนหน้านี้ เราก็โอเคหมดแหละ ใจมันไปแล้วให้ทำไง
ในที่สุดก็ได้ไปเห็นหน้าพ่อของลูกเรา รูปข้างล่างรูปแรกเป็นน้องป๋องตอนเด็กสมัยยังแอ๊บแบ๊ว รูปสองเป็นรูปพี่ชายพ่อเดียวกันกับตัวที่เราอยากจะได้ ส่วนรูปสุดท้ายเป็นรูปตัวที่เราอยากจะได้ตอนพึ่งเกิด ตอนนี้น่าจะลืมตาได้แล้วเค้าจะเอารูปมาให้ดูอีกทีวันพุธหน้า ตื่นเต้น
ห่างหายกันไปพักใหญ่กับการเขียนบล๊อก มีหลายเรื่องที่ทำให้วุ่นๆเหมือนกัน
เรื่องแรกก็นี่เลย การพรีเซนงานตัวจบนี่แหละ แต่เป็นกลางภาคนะ ตอนแรกก็นึกว่าจะไม่มี พอมีขึ้นมาก็ไม่ทันให้ตั้งตัวเท่าไหร่ จากวางแผนจะไปถ่ายรูปรับปริญญาให้ตองกับเม ก็เลยไม่ได้ไป สุดเสียดายอยากไปงานรับปริญญาธรรมศาสตร์ เพราะรู้สึกเพื่อนจะอยู่เยอะสุดละ แต่ก็ดันมีพรีเซนวันที่ 13 สิงหา ตรงกับวันรับพอดีเลยอด
เรื่องสองก็คือไปมาเลนี่แหละ มันเริ่มจากการที่อีเมโทมาชวนไปมาเลตั้งแต่ประมาณเดือนที่แล้วได้ บอกว่าตั๋วถูกมากเลยไปเป็นเพื่อนหน่อย ถ้าไปเด๋วช่วยออกด้วย 500 ทั้งที่มันเป็นคนงกมาก จะยอมออกให้500 ประกอบกับ จะจบแล้ว ทำงานก็กลัวจะไม่ได้เที่ยว เอาวะ! อีเมบอกไป 3 คืน 15-18 สิงหา ก็นิดหน่อย ถือว่าไปขำๆ ค่าตั๋วไปกลับตกคนละ 1700 บาท เมช่วยออก 500 เท่ากับเราไปกลับมาเล 1200 บาท (เท่ากับไปกลับเชียงใหม่ด้วยรถทัวเลย 5555)
พอใกล้ถึงเวลาจริงๆก็เริ่มขี้เกียจไป เพราะมันใกล้วันพรีเซนมาก พรีเซน 13 เย็นวันนั้นก็กลับกรุงเทพเลย ถึงกรุงเทพเช้าวันที่ 14 แล้วเช้าวันที่ 15 ก็ไปมาเล จากการขี้เกียจไปหรืออะไรก็ตาม ในที่สุดวันนั้นก็มาถึง…
เราไปลงที่กัวลาลัมเปอร์ แล้วก็มีเพื่อนอีเมที่เป็นคนมาเลมารับ พาไปเที่ยวในกัวลาลัมเปอร์และจังหวัดใกล้ๆ พาไปช๊อปปิ้ง และ กินกินกิน แต่บางวันก็มีปล่อยให้เราตะลุยมาเลด้วยตัวเอง หลงบ้าง เปียกฝนบ้าง หงุดหงิดอีเมที่แวะร้านรองเท้าทุกร้านในมาเลบ้าง แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปอย่างโอเค ตามรูป 555
ทริปนี้ เราแลกตังไปทั้งหมด 900 ริงกิต หรือประมาณ 9000บาท แต่เหลือกลับมา 150 ริงกิต รวมทริปนี้ 4 วัน 3 คืน เราใช้เงินไปทั้งหมดรวมค่าตั๋วและค่าโรงแรมประมาณ 9 พันกว่าบาท
ทิ้งท้ายด้วยรูปโปรดประจำทริปนี้แล้วกัน อันนี้คือสติ๊กเกอร์ติดหลังเบาะแท๊กซี่ที่เราเห็นแล้วก็แอบขำ ถามคนขับว่าหมายความว่าอะไร เค้าบอกว่า “ห้ามจูบกันบนรถแท๊กซี่” เออ แปลกดีเว้ย ถ้าเค้าแค่คิดเฉยๆก็ไม่แปลก แต่นี่คิดทำขึ้นมาเป็นสัญลักษณ์ห้ามจูบ จริงจัง แต่ก็ขำดี 5555
หลังจากแพนด้าพีเว่อ ก็อยากจะเอามาเลี้ยงที่บ้านซักตัวให้เฝ้าบ้านแทนพี่โก้
ตอนแรกคิดอยากจะทำเป็นลายเสื้อ แต่ก็ทำไมไม่รู้ จนตอนนี้ก็ยังไม่รู้ 5555 งงเนอะ
รูปนี้ถ่ายตั้งแต่สมัย ม.6 พึ่งกลับจากปัจฉิม
พี่โก้ เป็นอีกคนที่ทุกคนต้องรู้จัก ถ้าได้มาบ้านเรา คำทักทายแรกๆที่ทุกคนจะทักพี่โก้คือพี่โก้ยิ้ม แฮ่! ใช่แล้วพี่โก้เป็นหมาที่ยิ้มได้ พี่โก้ชอบเอารองเท้าไปฝังดิน ถ้าวันไหนเห็นจมูกเลอะดิน ก็มองหารองเท้าได้เลยว่าคู่ไหนหาย พี่โก้เป็นหมาที่เลี้ยงง่าย แข็งแรง ไม่เคยป่วยเป็นอะไรทั้งนั้น จนเมื่อมาต้นปีนี้พี่โก้เริ่มผอม จนต้องพาไปหาหมอ แล้วก็รู้ว่าพี่โก้เป็นโรคไต หมอบอกว่าโรคนี้รักษาไม่หาย ต้องพยายามทำให้อาการคงที่ ไม่แย่ไปกว่านี้เท่านั้น จากนั้นแม่ก็เปลี่ยนอาหารของพี่โก้เป็นอาหารโรคไต และคอยให้น้ำเกลือวันเว้นวัน…
และในที่สุดวันนี้ซึ่เราพึ่งจากบ้านมาถึงเชียงใหม่เมื่อเช้า เมื่อกี้นี้พิมก็โทรมาบอกว่าพี่แพร พี่โก้จะตายแล้ว! อาการของพี่โก้คือ พี่โก้เริ่มแข็ง ขาเย็น และไม่มีแรงแม้กระทั้งจะยกหัวขึ้นมา พิมเลยให้เราคุยกับพี่โก้ แต่เวลานั้นก็ไม่รู้ว่าพี่โก้จะรู้เรื่องรึป่าว แม่บอกว่าพี่โก้ไม่ค่อยกะพริบตา ต้องคอยลูบหัวแล้วคุยด้วยไปเรื่อยๆถึงจะกะพริบตา
ในที่สุดพี่โก้ก็จากบ้านเราไป หลังจากเฝ้าบ้านเรามาเกือบ 15 ปี ต่อไปนี้พี่โก้ก็จะนอนหลับแล้วเฝ้าบ้านให้เราตลอดไป…
นี่เป็นรูปสุดท้ายที่ได้ถ่าบคู่กับพี่โก้ คิดถึงพี่โก้จัง กลับบ้านครั้งหน้าคงไม่มีใครยิ้มให้เราแล้ว…
เริ่มรู้สึกว่ารับปริญญาเป็นเรื่องใกล้ตัว…
หลังจาก2วันนี้ได้ไปสิงสถิตที่ศิลปากร ตำแหน่งช่างภาพให้อีแสง ซึ่งเป็นเพื่อนเซนต์โยหนึ่งในไม่กี่คนที่เหลืออยู่ (ซึ่งอีแสงก็คิดอย่างเดียวกันเราจึงต้องสนิทกันไว้ 555) เหนื่อยใช้ได้เลย รู้สึกว่าการรับปริญญามันวุ่นวายแล้วก็เหนื่อยกันทุกคน ทุกคนรู้สึกคล้ายๆกันว่าวันๆก็แค่ยิ้มถ่ายรูป แต่ทำไมวันต่อมามันปวดทั้งตัวเลยวะ จริง!
อยากเรียนจบมั้งจังเลยยยย!!!!
PS: แอนฝากมาว่ารับถ่ายรูปรับปริญญาทุกมหาลัยนะ(ยกเว้น มช.เพราะแอนจะถ่ายให้ฟรีหนิเห็นบอกไว้555) ดูงานได้ที่ http://sadoose.multiply.com/ ฝากด้วยเจ้า…
สู่ดอยสุเทพโดยชาลีน้อย ที่ขี่โดยแอน และซ้อนโดยแพร น้ำหนักรวมกันก็ร้อยกว่าโล(แค่แอนก็เกือบร้อยแล้ว 555)
ไม่น่าเชื่อว่ามันไหว ไม่เคยพาขึ้นที่สูงขนาดนี้มาก่อน มันไปได้แม้กะทั่งโค้งวัดใจ ไม่น่าเชื่อ…
และก็ถึงเวลามาถ่ายรูปกันเถอะ
หลังจากถ่ายรูป+ทำกิจกรรมบนดอยเสร็จ เรื่องที่น่าเชื่อก็เกิดขึ้นกับชาลีน้อย (หลังจากเมื่อกี้เกินเรื่องไม่น่าเชื่อไปแล้ว)
สต๊าทไม่ติด!!! เอาแล้ววว
เพราะเมื่อกี้ฝนตก สงสัยจะเป็นหวัดหมู เลยได้แต่ไหลลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก แล้วคอยแตะเบรก จนมาสิ้นสุดที่ประตูหน้ามอพอดิบพอดี ทั้งให้พี่ยามช่วย ทั้งลองสต๊าท เปลี่ยนหัวเทียนทุกอย่าง ก็ไม่เป็นผล สุดท้าย ต้องให้คนมาถีบกลับบ้าน เหนื่อยกับมัน!
ชาลีน้อยที่รัก ขึ้นดอยสุเทพไหว แต่ลงไม่ไหว เอาเด่ะ!!!
เอาแต่ใจตัวเองสุดๆ
